sitemap | zoek
english | français | español
deutsch | русский
 
 
   

home > seks & samenleving > natuur & cultuur > het moderne huwelijk > relaties

Het moderne huwelijk

 

 

Relaties

Willem!!!
Ze schreeuwt zijn naam dwingend en hartstochtelijk, vanaf de kade, een jonge vrouw in klederdracht, baby op de arm. De vioolmuziek stokt even. Willem, de jonge zeebonk tussen de oude zeebonken op de aanmerende kotter, ziet haar en zijn gezicht licht op.
ANNA!!!, brult hij en met een grote sprong over de railing is hij aan wal, rent naar haar toe. In slow motion en bij aanzwellende muziek grijpen zij bijna huilend, gulzig, niet te stuiten, naar elkaar, de baby tussen hen in. De oude zeebonken kijken toe en maskeren hun tranen met Fisherman's Friends.

Ook de kijker krijgt een brok in de keel. Het weerzien van twee geliefden is een zeer emotionele gebeurtenis, die we in een goedgemaakte (reclame)film of een boek of een song intens meebeleven. Dit is onze innerlijke wereld, waar een verlangen huist naar hartstochtelijke liefde en directe onverholen communicatie.

Buitenwereld
Wat de reclamefilm vervolgens doet is het koppelen van de opgeroepen emotie aan een boodschap. Die boodschap betreft niet alleen het aangeprezen product. De commercial vertelt ook hoe fijn het is om een normaal jong verliefd heterostel te zijn, dolgelukkig in huwelijk en gezin. Dit is onze openbare wereld, waar het verlangen is ondergebracht in een algemeen geaccepteerde sociale vorm.
Het is in de openbare wereld dat we spreken van 'relaties'. De relatie heeft dan twee kanten. Er is een emotionele betrokkenheid waarin het verlangen naar liefde tot uitdrukking komt. Er is ook een sociaal contract in het belang van voortplanting en kinderverzorging. Daar gaat het om een afweging van belangen, daar speelt de familie een woordje mee. Relatie komt uit de zakenwereld; het is een berekenend woord. In relaties wordt 'geinvesteerd', zodat die 'winst' oplevert voor beide 'partijen'. In relaties vinden 'onderhandelingen' plaats en wordt 'rekening' gehouden met elkaar.
Dit is een wereld van verschil met ons diepste verlangen naar liefde, dat wij als een geheim in ons hart bewaren en alleen tonen aan een enkeling of in een droom. Er is dus sprake van een spanningsveld tussen binnen- en buitenwereld.

Hoofdthema
Volgens veel sociologen zijn relaties zijn in onze eeuw hoofdthema in de cultuur geworden. Zij verklaren dit uit het kleiner worden van het gezin, de emancipatie van de vrouw, de toegenomen vrije tijd. Mensen, zeggen ze, vinden tegenwoordig hun relatie heel belangrijk, en ze investeren daarin veel tijd en energie, vooral jonge mensen in de vruchtbare leeftijd. Hun adolescentie duurt langer dan ooit, ze beschikken over geld en vrije tijd, en ze hebben alle vrijheid om ervaring op seksueel gebied op te doen, en daarvan te profiteren.
Tegenover dit optimistische vooruitgangsdenken staat een andere visie: zeker, de adolescentie duurt langer, maar de belangrijkste activiteit van die levensfase is nog precies hetzelfde als altijd, namelijk het zoeken naar een geschikte partner. Jongeren zijn nog precies zoals ze ook in de oertijd waren: een beetje polygaam, maar vooral ook monogaam. Ze houden er bijna nooit twee relaties tegelijk op na. Ze doen aan seriële monogamie. Na enkele opeenvolgende relaties vinden ze iemand met wie ze aan een huwelijk en gezin beginnen. Als je alleen maar kijkt naar de afgelopen 50 jaar lijkt er heel wat veranderd te zijn, maar als je goed kijkt, en de statistieken niet misbruikt, lijken partnerkeuze, huwelijk en gezinsvorming sprekend op hoe het altijd al was.

Privé
De relatie als (voorlopig) huwelijk is dus een door de overgrote meerderheid gesanctioneerde vorm waarin de diepste emoties en verlangens geacht worden zich privé te uiten. Alle seksuele verlangens en gedragingen die buiten het kader van deze relatie vallen, worden daarmee verbannen naar de wereld van het geheime. Publiekelijk spreekt men dan van afwijkingen, stoornissen, parafilia, met de suggestie van lijden, risico, gevaar en ook strafbaarheid.
De psychologie vraagt zich van oudsher af wat er in de relatie gebeurt (de wetenschappelijke kant). Tegelijk zoekt men ook steeds naar manieren om mensen van hun stoornissen af te helpen (de therapeutische kant).
Het gezin blijkt een bron van onvermoede seksuele frustraties te zijn, de aanpassing aan de heersende normen verloopt nergens vlekkeloos, het geheime individuele leven is telkens weer anders dan de moraal voorschrijft. Uiterlijke aanpassing, privé ondeugd en van tijd tot tijd innerlijke onrust zijn het resultaat. De standaardrelatie blijft met brede steun overeind als de meest natuurlijke, begerenswaardige en normale.
Wie er in het openbaar van afwijkt, lijdt. Of misschien, wie er genoeg onder lijdt, maakt dat openbaar bekend, al is het maar met de smeekbede aan de medicus om hem er vanaf te helpen. Het is niet verwonderlijk dat mensen die door anderen en zichzelf als seksueel afwijkend worden beschouwd, niet zo gezond en gelukkig zijn en niet zo goed functioneren als normale mensen, die een normale relatie hebben en hun geheime leven voor zich houden.

Inventarisatie
De medische wetenschap heeft een inventarisatie gemaakt van deze vormen van passie (een woord waarin lijden en hartstocht samenvallen), eerst 'perversies' en tegenwoordig 'parafilia' genaamd, zoals zelfbevrediging, homoseksualiteit, nymfomanie en satyriasis, exhibitionisme, sadomasochisme, voyeurisme, frotteurisme (wrijflust), pedofilie, transvestisme en tientallen andere, die voor hun ontstaan slechts enige kennis van dokterslatijn en -Grieks behoeven: zoö(dier)filie, dendro(boom)filie, Vele staan nog vermeld in de DSM (Diagnostic and Statistical Manual), het Amerikaanse en dus internationale handboek van psychische stoornissen, dat om de zoveel jaar wordt vernieuwd. necro(lijk)filie, saliro(vuil)manie. Zelfbevrediging en homoseksualiteit verdwenen er pas enige jaren geleden uit.

Acceptabel
De seksuele hervorming van de afgelopen eeuw heeft allerlei aspecten van ons seksuele gedrag enigszins openbaar en acceptabel gemaakt. De afschuw van homoseksuele relaties die vroeger algemeen was bestaat nu nog alleen bij religieus rechts, de zelfbevrediging is stilzwijgend als universeel privé gedrag genormaliseerd, alleen de frequentie ervan is weer onderwerp van morele onrust (seksverslaving als bedreiging voor de relatie). Andere seksueel variante relaties verkeren in een grijs gebied tussen acceptatie (sexy lingerie s/m binnen het huwelijk) en agressieve afkeuring (seks van grote volwassenen met kleine kinderen).
Het meest opvallende verschijnsel is geweest dat varianten van seksueel verlangen vertaald werden in individuen met deze of gene variant als dominante eigenschap. In plaats van homoseksualiteit, een abstract begrip dat alleen maar iets zegt over een mogelijkheid van expressie van het seksueel verlangen, verscheen de homoseksueel ten tonele. In plaats van het verschijnsel sado-masochisme kregen we beschrijvingen van 'de sadist' en 'de 'masochist. Enzovoort. Dit proces, dat bekend staat als projectie, leverde een bonte galerij op van 'gestoorde' individuen, die begrepen, genezen of opgesloten moesten worden. Of die zich moesten
emanciperen. De homoseksualiteit is een goed voorbeeld van dit proces.

Hoogtepunt
Op het hoogtepunt van de seksuele revolutie droomden de voorlopers van de multiseksuele mens. Iedereen zou in principe alles met iedereen kunnen. Alle jongens zouden in hun opvoeding moeten leren ook met jongens te vrijen, en alle meisjes met meisjes. Als dat zou lukken kwam het wel goed met de wereld.
Dit idee hield geen rekening met het feit dat het seksuele verschil niet zomaar iets was wat de Victorianen hadden bedacht, of de westerse cultuur, of het christendom, maar dat het hele seksuele gedrag, inclusief heteroseksuele paar- en gezinsvorming diep in onze evolutionaire 'natuur' in onze genetische predisposities, verankerd is.
Het liep dus anders. Niet de homoseksualiteit, maar de 'homoseksuelen' emancipeerden zich. Hun seksuele voorkeur werd omgesmeed tot identiteitsbewijs, waar ze mee uit de kast mochten komen. Ze vormen nu een door alle fatsoenlijke mensen erkende groepering, hun rechten zijn vastgelegd. Homo's zijn, zo blijkt het, vreselijk normale mensen.

Besloten
Ook andersoortige verlangens zijn uit de kast gekomen, maar over het algemeen niet verder dan de huiskamer en de besloten club. Ook hier worden de 'relaties' naar de buitenwereld toe beschreven in termen die de seks overstijgen: wederzijds respect, verantwoordelijkheidsgevoel, elkaar aanvoelen, rekening houden met elkaar, grenzen accepteren. Alle zogenaamde stoornissen blijken in besloten kring te kunnen worden gepraktiseerd met inachtneming van de gulden regel die zegt dat men de wens van een ander net zo respecteert als de eigen wens.

Samengevat
Relaties zijn de uiterlijke vorm waarin het seksuele verlangen zich schikt. De meest vanzelfsprekende, gewenste en dus normale is de heteroseksuele monogame relatie. Het prinsenhuwelijk met de plechtige belofte zich seksueel te beperken tot de voortplantingsfunctie is daarvan het overweldigende symbool.
Gezien vanuit het innerlijke verlangen is de standaardrelatie, hoe sociaal begerenswaardig ook, een zakelijk contract, waarvan beide partijen zich te eniger tijd afvragen wat hun deal waard is.
De seksuele hervorming gaat door met de lust positief te waarderen en te bevorderen. Ooit zal er meer mogelijk zijn dan nu.

Sexylingerie.nl

 

home | seksuele informatie | seks & samenleving | opinie | direct hulp | de nieuwe sekstant | over de nvsh | zoek

sitemap | contact | steun de nvsh | adverteren | vacatures