sitemap | zoek
english | français | español
deutsch | русский
 
 
   

home > over de nvsh > roddeljournalistiek en de nvsh

Roddeljournalistiek en de NVSH

Een mevrouw belt dat ze voor het Volkskrant Magazine een interview wil met o.a. de voorzitter van de NVSH. Als ik vraag waar het over gaat is het antwoord dat het blad graag wil weten "hoe het met de NVSH gaat".
Ik zeg dat ik daar geen zin in heb, omdat ik al weet wat er in het stuk zal komen te staan. Volkskrant Magazine weet al lang "hoe het met de NVSH gaat”, namelijk slecht. En dat komt, geloven ze, doordat tegenwoordig overal seks en porno te krijgen is. De NVSH heeft zogezegd geen 'bestaansrecht' meer. De NVSH is 'op sterven na dood'. En Volkskrant Magazine wil dat graag van tijd tot tijd gezegd hebben. Een aantal jaren geleden heeft Volkskrant Magazine ons ook geïnterviewd, alle informatie over positieve kanten van ons werk genegeerd en alleen haar eigen boodschap over ons naderende einde gepubliceerd.
Ondanks mijn bezwaren verschijnt er toch een stuk dat bevestigt wat ik voorzien had. De journaliste heeft een middagje 'intimiteitensoos' van de afdeling Haarlem bijgewoond. In de eerste zin wordt de toon al gezet: de bezoekers 'schuifelen' de trap op. Oud en zielig, dat is de NVSH. Onsmakelijk en weerzinwekkend zelfs, als de kleren uitgaan en de oude lijven aan seks gaan doen.
Verder staat er ook iets wat verdacht veel lijkt op een interview met de voorzitter van de NVSH. Hij heeft wel een interview geweigerd, maar zijn argumenten daarvoor kun je verdraaien (bijvoorbeeld zeggen dat hij “weigert met de pers te praten"). Je kunt het ook doen voorkomen alsof hij zijn eigen mening geeft terwijl dat juist niet het geval is. Verder kun je roddelen, uit je duim zuigen en insinueren.
Het vervelende van dit soort roddeljournalistiek is dat ook als je niks wilt zeggen (niet omdat je iets te verbergen hebt, maar omdat je al weet wat er in het stukje zal staan) je uit een soort wraakneming toch - en dan opzettelijk verdraaid - wordt geciteerd.
De enige verklaring die ik kan bedenken voor de merkwaardige behoefte van de Volkskrant om op gezette tijden tegen een bijna dood geacht paard te trappen is dat er op de redactie een paar mensen zitten uit de tijd dat de Volkskrant nog Katholieke Volkskrant heette en de strijd tegen de seksuele hervorming nog echt serieus werd gevoerd. En ze dus af en toe gewoon behoefte hebben aan een beetje leedvermaak omdat ze denken dat ze die strijd definitief hebben gewonnen.
In het artikel wordt de indruk gewekt dat de beschreven activiteit in Haarlem kenmerkend is voor wat de NVSH nu doet. In werkelijkheid zijn er heel andere zaken aan de orde. In Haarlem, net als in Den Haag en Zuid-Limburg, wordt door de afdeling voor bepaalde groepen mensen een voorziening geboden die in een behoefte aan seksuele intimiteit voorziet. Dat wordt gedaan door een klein aantal enthousiaste leden. De overgrote meerderheid van de leden steunt de landelijke NVSH en het werk dat ze doet op het gebied van voorlichting, maatschappijkritiek en hulpverlening. Deze NVSH komt in het artikel niet voor.
De wens om de NVSH te zien overlijden, met als argument dat zij een kwijnend bestaan leidt, is de vader van de gedachte dat seksuele hervorming niet meer nodig is.
Wij zijn het daar niet mee eens. De vraag is natuurlijk wat men onder 'seksuele hervorming' verstaat. Een serieus interview over die vraag zou ik zeker niet afwijzen.

Dik Brummel

home | seksuele informatie | seks & samenleving | opinie | direct hulp | de nieuwe sekstant | over de nvsh | zoek

sitemap | contact | steun de nvsh | adverteren | vacatures