sitemap | zoek
english | français | español
deutsch | русский
 

home > opinie > politiek > feminisme > vrouwenleed

Feminisme

 

Vrouwenleed

Prostitutie; omslag van Karina Schaapman, 'Zonder Moeder'

Ik heb het boek van Karina Schaapman gelezen. Het was een droevig boek, maar gelukkig loopt het goed af. Het heet Zonder Moeder. In 1964, als ze 14 is, verliest Karina haar moeder. Dat vindt ze niet leuk, want het was altijd erg gezellig bij haar moeder, ook al waren ze arm. Het laatste jaar had haar moeder, die door haar man verlaten was, ook weer een vriend. Die was directeur van een circus. Karina mocht van hem ook meedoen aan een show. Maar nu was dat voorbij, want ze moet bij haar vader gaan wonen in een andere stad. Haar vader is heel erg vervelend. Nee, niet met seks. Hij is alleen heel gemeen en streng en daarom loopt Karina weg. Ze is 16. De Kinderbescherming zorgt dat ze in een pleeggezin komt. De pleegmoeder heet Marja. Ze is leuk en jong en zit in de vrouwenbeweging.

Sinds ik met de krakers optrek, vind ik dat er op school allemaal dingen gebeuren die voor ons helemaal niet goed zijn. We worden als meisjes dom gehouden. We leren strijken, koken, naaien en zilver poetsen. We worden opgeleid om huisvrouw te worden en kinderverzorgster, maar eigenlijk zouden we andere dingen moeten leren. Dat vindt Marja ook.
Nu heb ik op school een leerlingenraad opgericht. Het eerste actiepunt van de leerlingenraad is een huiswerkvrij weekend.
Daarna gaan we actievoeren voor een beter milieu. De plastic bekertjes moeten als eerste weg.
Voor de schoolkrant maak ik tekeningen en actieberichten.

In Den Bosch komt ze met krakers in aanraking en helpt in hun winkel. Op school mag ze voor de klas vertellen wat ze heeft meegemaakt.
Maar na een jaar gaat het toch mis. Marja baalt van haar, denkt ze. Ze wil alleen gaan wonen. Ze vindt bij de krakers onderdak. Maar ze heeft geen geld. Daar weet een kraker wel wat op. In het park is het gauw verdiend.

Ik meld me om twaalf uur zoals afgesproken en ga op de afgesproken plek staan. Het duurt niet lang of een oude man komt aanlopen. Blijkbaar weet hij dat ik er sta. Zonder dat ik erom vraag, geeft hij me een tientje en knoopt z'n broek los. Ik weet niet goed wat ik moet doen of zeggen. Ik steek mijn hand in zijn onderbroek en onhandig beweeg ik een beetje. Ik kan er niet goed bij. De man hijgt zwaar en grijpt zich vast aan mijn jas. Hij wil dat ik harder trek. Na een paar harde bewegingen is mijn hand kletsnat, ik schrik ervan dat hij zo snel klaarkomt. Ik veeg mijn hand schoon met wc-papier, hij pakt ook een stukje. Zonder verder een woord te zeggen gaat hij weg.

Zo leeft ze een tijdje aan de zelfkant, met een paar mannelijke kennissen waar ze zo te lezen geen seks mee heeft. Niemand doet haar kwaad.
Ze ontmoet Herman Brood, die al zwaar aan de drank en de drugs is, en trekt even met hem op. Dan verhuist ze naar Amsterdam. Woonruimte is moeilijk te vinden, maar er is altijd wel een via-via-kennis die haar een logeerkamer tijdelijk laat bewonen. Ze vindt een parkje waar ze geld kan verdienen, met 'fuck, suck of ruk'. Meestal is het 'ruk'.
In Frascati ziet ze dan de man zitten die haar hart op hol doet slaan. Peter heet hij. Ze is nu 18.

Peters vriendinnen laten mij regelmatig weten dat ik me veel te afhankelijk van hem opstel. Ze vinden dat ik een vak moet leren. Maar ik zou Peter geen dag willen missen. Niemand van zijn vrienden wil kinderen, terwijl ik juist heel veel kinderen van hem zou willen.
Op mijn arm heb ik Peters naam laten tatoeëren. Ik wil dat hij weet dat het mij menens is. Dat ik voor altijd bij hem wil blijven
.

Peter is de man van haar leven. Ze raakt per ongeluk expres zwanger, maar Peter wil nu nog geen kind, later wel. Dus laat ze het weghalen.
Ze werkt achter de bar, ontmoet Pim de la Parra. Die wil 'de grenzen verkennen tussen porno en erotiek op het witte doek'. Ze speelt kleine rolletjes bloot. Ze heeft haar barwerk opgegeven en woont bij Peter. Het geld raakt op en haar filmcarrière beperkt zich verder tot

weer bloot, weer tegen onkostenvergoeding, en ineens heb ik het helemaal gehad met de filmbusiness. Ik doe het niet. Ik zal wel gek zijn. Ik kan veel meer geld verdienen op een andere manier.

Ze gaat werken in de kerk van Satan, een seksclub. Ze ontvangt klanten aan de bar, danst er 3 minuten mee, en doet 'showtjes', bijvoorbeeld met een banaan, of met een ander meisje neuken met een dildo. Tegen Peter zegt ze dat ze alleen achter de bar staat en af en toe aan een paaltje danst. Maar het geld stroomt binnen. Alles went.

Mij kan het niet schelen. Peter heeft altijd wat te zeuren. Heb ik eindelijk iets gevonden waarmee ik goed verdien, vindt hij het niet goed. Hij hoeft toch niet met zijn poten wijd? Ik vind het niet erg om te doen, ik doe gewoon een knopje om. Het is niet echt. Het is alleen maar show. Het zou pas erg zijn als ik genoot van wat ik met de klanten doe. Het is gewoon een handige manier van geld verdienen.

Ze doet het een jaar, dan stopt ze ermee. Ze walgt ervan, vooral van de klanten.

Stiekeme rukkers zijn of te mager of te dik, bijna altijd brildragend en dan altijd met een fout montuur, hun haar is stug en ze dragen het kort en vastgeplakt alsof ze behangsellijm gebruiken, maar het kan natuurlijk ook hun eigen sperma zijn. Ik walg van ze. Ze dragen foute jasjes en meestal bungelt er een klein leren polstasje aan hun arm. Hun overhemden ruiken naar zweet. Denken ze nou echt dat ik niet zie dat ze schichtig zitten te rukken? Dat ik het drillende vlees van hun ranzige lichaam niet zie?

Drie jaar later krijgt ze haar eerste kind, daarna komen er nog drie, dan is haar gezin voltooid. Ze is fulltime moeder en zou het niet anders wensen.

De laatste hoofdstukken heten 'Familie' en 'Amerika'. Karina gaat op zoek naar haar halfzuster en -broer en bezoekt haar twee tantes in Amerika, waarvan er één nog maar kort te leven heeft. Zo hoort ze weer over haar moeder die veel geleden heeft onder haar vader. Ze neemt het haar moeder wel kwalijk dat ze haar in de steek gelaten heeft toen ze klein was, maar ze heeft ook veel liefde van haar gehad. Ze sloeg tenminste nooit. Ze is blij dat het met haar moeder nu verwerkt is. Haar vader wil ze niet meer zien.

In 2002 wordt ze gekozen als gemeenteraadslid voor de Partij van de Arbeid. Ze is bang voor persoonlijke vragen van journalisten en vraagt advies aan haar partijleider, huisarts en vriend Rob Oudkerk. 'Als ervaren politicus weet hij als geen ander wat beeldvorming in de media met je kan doen.' Hij steunt haar, ze besluit door te gaan en schrijft haar levensverhaal. Als het boek uitkomt, wordt ze uitgenodigd op de televisie. Ze vertelt Knevel van de Evangelische Omroep dat prostitutie altijd verkrachting is. Knevel knikt tevreden.

Karina Schaapman, Zonder moeder, Balans, 2004

Mauella de Rijke

 

home | seksuele informatie | seks & samenleving | opinie | direct hulp | de nieuwe sekstant | over de nvsh | zoek

sitemap | contact | steun de nvsh | adverteren | vacatures