sitemap | zoek
english | français | español
deutsch | русский
 

home > opinie > over seksuele voorlichting > boekbespekingen > senioren op vrijersvoeten

Boekbesprekingen

 

Senioren op vrijersvoeten

Omslag van het boek Senioren op vrijersvoetenElke tijd heeft zijn eigen seksuele voorlichting, ook voor volwassenen. In de serieuze hoek scoort Hannie van Rijsingen op dit moment goed in de markt. Ze schreef twee boeken getiteld Zin in vrijen, die gaan over het geen zin hebben in vrijen bij vrouwen, een veel voorkomend euvel zoals iedereen weet. En sinds vorig jaar heeft Hannie haar oeuvre uitgebreid met Senioren op Vrijersvoeten. Dit boek gaat over senioren die niet op vrijersvoeten gaan, wat wellicht ook een veel voorkomend euvel genoemd mag worden. Wat is dit toch voor een tijd waarin zelfs de titels van boeken over de inhoud jokken.
Hannie van Rijsingen is zelf 60 geworden en vertelt in dit boek tussen de voorlichting door over haar eigen Katholieke jeugd, haar werk als maatschappelijk werkster, o.a. bij de Rutgers Stichting, de crisis op haar 46ste toen haar moeder overleed, en haar besluit om zich (opnieuw) met seksuologie bezig te houden in een privé praktijk en door het schrijven van genoemde boeken. Dit soort persoonlijke verhalen is in populaire Amerikaanse boeken al langer gebruikelijk en geeft iets aardigs en menselijks aan een tekst die verder vooral deskundig wil zijn, zoals de lezer dat ook eist. Verder is het boek opgelucht met zeer veel ‘casuïstiek’, voorbeelden uit de spreekkamer van mensen met problemen. Hoewel ze geen echte dokter is geeft de titel ‘seksuologe NVVS’ haar de nodige autoriteit. Deze vorm van voorlichting -een mengsel van gezag en begrip- mag met recht klassiek genoemd worden. Zo wil de uitgever het, zo wil het publiek het.
De beste gedeelten van het boek zijn dan ook typisch die waarin deskundig en prettig uitleg gegeven wordt over verschijnselen als menopauze, incontinentie, erectiestoornissen, prostaatvergroting, hoge bloeddruk en diabetes, pijn bij het vrijen, verzakkingen, enzovoort.
Dan zijn er de onderwerpen waar de voorlichter met begrip over schrijft, zoals het verschil in zin bij partners, de homoseksuele liefde op leeftijd, de moeilijkheid van communiceren, soms over levenslang verborgen zaken, verliefdheid op een ander en hoe samen verder te gaan na het geschokte vertrouwen, levensbedreigende ziekte bij de partner, het verlies van de partner, enzovoort.
Temidden van al deze ellende is er ook ‘seks-positieve’ (‘hoe maak je het prettig’) voorlichting, die zich beperkt tot één hoofdstuk van de twaalf. Dat is ook het hoofdstuk dat ‘senioren op vrijersvoeten’ heet. Het gaat dus niet over senioren op vrijersvoeten, maar over hoe je als ouder paar met elkaar van de seks kunt (blijven) genieten. De tijd nemen voor elkaar, zorgen voor goede hygiëne en een romantische omgeving, het overwinnen van schaamte en het elkaar strelen tot en met orale seks toe, dat is de receptuur voor oudere stellen, die in principe niet verschilt van de adviezen voor jongere stellen uit gangbare boeken zoals Het multi-orgastische paar, waaruit ook enkele suggesties en illustraties zijn overgenomen.
Het minst bevredigend zijn tenslotte de hoofdstukken, waarin Van Rijsingen haar morele en en ideologische uitgangspunten laat zien. Ze past in een lange traditie van voorlichters die het huwelijksgeluk willen bevorderen door het verbeteren van de seks ‘omdat dat nu eenmaal mijn vak is’, maar die eigenlijk het huwelijk zelf promoten, de lezer overhalen in de vaste monogame relatie te geloven en zich daarvoor in te spannen. De conclusie is dan ook onvermijdelijk: eigenlijk is de seks maar een onderdeel, ‘geen voorwaarde voor een goede kwaliteit van leven’, zoals ze het in het laatste hoofdstuk nog eens met nadruk formuleert.
Als 50-plusser die zich de idealen van de seksuele revolutie heeft eigengemaakt, heb ik vooral bezwaar tegen deze aan het fundamentalistisme verwante propaganda voor huwelijk en gezin, waar ik juist een bedreiging van de menselijke soort in zie.
En daar komen dan kleine irritaties bij, die mijn leeftijdgenoten toch ook moeten voelen. Het dokterstoontje bijvoorbeeld. Dat werkt prima als het om de begripvolle uitleg over klachten, kwalen, aandoeningen en ander leed gaat. Maar bij andere onderwerpen werkt dat niet. Ik wil niet (oppervlakkig en verkeerd) uitgelegd krijgen wat ‘seksualiteit’ is en wat ‘mythen’ zijn, en hoe ouderwets mijn generatie is omdat het ‘vroeger’ zo anders was dan tegenwoordig. Ik geloof al die voorbeelden uit de spreekkamer ook niet, van die bordkartonnen stellen met hun ingefluisterd lief en leed en het succes van de therapie.
Elke tijd heeft zijn voorlichtingsboeken. Wie de geschiedenis van de seksuele voorlichting aan volwassenen van de afgelopen 100 jaar een beetje kent, ziet daarin stapsgewijze verschuivingen met betrekking tot geslachtsgemeenschap, anticonceptie, orale seks, masturbatie, orgasme, sekseverschillen, homoseksualiteit, overspel, schaamte, enzovoort. Daar zit dankzij de seksuele hervormers vooruitgang in; we zijn nu verder dan toen. Hoewel voorlichters altijd al gezegd hebben dat ook ouderen in principe seksueel actief kunnen blijven, lijkt er nu pas een markt voor te ontstaan. Dit boek voorziet dus, zoals dat heet, in een behoefte. Zo gaat de ontwikkeling nu eenmaal. Om het anders te zeggen: als iemand mij zou vragen of ik ook een boek weet met seksuele voorlichting voor vijftigplussers, dan zal ik Senioren op vrijersvoeten aanbevelen. Al is het maar omdat ik niets beters weet en stiekem ook wel hoop dat anderen net als ik op de gedachte komen om wat meer op vrijersvoeten te gaan.

Hannie Van Rijsingen Senioren op vrijersvoeten, wat vijftijgplussers willen weten over seksualiteit, intimiteit en relaties, Aramith, 2003 ISBN 90 6834 197 9

Manuella de Rijke

home | seksuele informatie | seks & samenleving | opinie | direct hulp | de nieuwe sekstant | over de nvsh | zoek

sitemap | contact | steun de nvsh | adverteren | vacatures