sitemap | zoek
english | français | español
deutsch | русский
 
 
   

home > seks & samenleving > seksuele systeem > seksverslaving > televisie & verslaving

Seksverslaving

 

Televisie & seksverslaving

Dik Brummel

Hoe pakken we dat aan, een programma over seksverslaving?
Gewoon, lijkt me, net zoals we een programma maken over drugsverslaving, alcoholverslaving, gokverslaving, eetverslaving, of welke andere soort verslaving ook.
We  beginnen dus met de mensen te zoeken met een verhaal, die eraan lijden of geleden hebben.
Misschien is dat laatste wel het beste.
Ja, natuurlijk, het moet een positief verhaal worden.
En bovendien kun je dan iets laten zien van hoe ze er vanaf zijn gekomen, of ze daar hulp bij gehad hebben en wat voor hulp dat was.
Maar ze moeten vooral ook vertellen hoe het begonnen is, en wanneer. Ik heb gelezen dat dat al heel erg vroeg in de jeugd kan zijn. Die Seksverslavingworsteling, als kind al.
Het moeten wel herkenbare mensen zijn, gewoon getrouwd, en dan moeten die vrouwen ook mee willen doen. Hoe ze dat ervaren hebben, hoe moeilijk het was. Maar dat houden we even open, kijken wie mee wil doen. Ongehuwden hebben natuurlijk ook hun verhaal. Eenzaamheid, enfin, dat soort sociale factoren.
Als je bezig bent met de mensen te zoeken, is het wel goed om te benadrukken dat wij echt geen sensatie-tv willen maken, dat ze met respect behandeld worden en dat het ons uitsluitend te doen is om voorlichting te geven en hulp te bieden over een thema dat waarschijnlijk een groot aantal mensen bezighoudt.
Over aantallen gesproken, we moeten even uitzoeken of er cijfers zijn over seksverslaving. RutgersNissogroep benaderen. Wat blijkt uit onderzoek? Dat moet erin. Cijfers en percentages van een gerenommeerde instelling doen het altijd goed.
En een behandelaar, natuurlijk, iemand met ervaring en kennis van zaken.
Ik weet wel een instelling waar ze seksverslaafden behandelen. Ik zal daar eens informeren.
Als het maar niet die ex-verslaafde maatschappelijk werker uit Amsterdam is, want de verhalen die je daarover hoort…
Nee, ik heb een Christelijk psychotherapeutisch instituut op het oog. Daar zit een goede psycholoog. Die vraag ik wel voor een interview.
Dan de visualisering. Hoeveel seks mag je laten zien?
Hoe suggereer je het, daar komt het op neer. Het gaat ons om de mens, niet om de sensatie of de vieze plaatjes.
Volgens mij moeten we ons in de wereld van de seksverslaafde begeven. De kijker moet met die man meeleven. Dus we laten handen op het toetsenbord zien, ogen close-up die onrustig op een scherm kijken.
Op dat scherm moet ook iets te zien zijn, lijkt me. We moeten niet hypocriet zijn en verbergen wat er is.
Maar wel heel discreet dan. Je krijgt heel gauw gedonder met je vaste kijkers.
We laten in ieder geval woorden zien van advertenties en homepages van sekssites, dat soort dingen, met een hand op een muis die daarop klikt. Van die veelbelovende woorden, weet je wel? Die zijn al erg veelzeggend. Ook in advertenties in de krant, voor clubs en massagehuizen, telefoonseks, en dergelijke  waar mensen op kunnen klikken. Meer expliciete beelden kunnen dan vaag blijven.
Misschien ook openbaar bloot in reclame, de voortdurende verleiding van de moderne wereld, dat speelt toch zeker een rol bij verslaving. De cultuur.
Een ander belangrijk aspect is de lijn van het programma. Het lijkt me dat het gewoon vooral ook moet gaan over een ziekte waar sommige mensen aan lijden of geleden hebben.
Dus wat voor symptomen zijn er, heeft men meteen in de gaten dat men daaraan lijdt, hoe wordt het beleefd, zit er progressie in, dus wordt het steeds erger, hoe is de genezing begonnen, is de genezing volledig? Daar hebben we dus die deskundige bij nodig. Hoe komen mannen hiertoe, wat is precies hun probleem? Gaat het eigenlijk wel om de seks of spelen andere factoren een rol?
Is seksversaving eigenlijk duur? Wat voor effect heeft de seksverslaving op het gezinsleven? Dat is heel erg belangrijk, daar moeten we echt op ingaan. Hoe die vrouw dat ervaren heeft.
En hoe eindigt het? Het mooiste is als er in ieder geval hoop is. Een happy ending dus, zij het met reserves. Je weet met verslavingen nooit helemaal zeker dat de ziekte niet terugkomt, maar als het goede voornemen er maar is, is dat toch een perspectief.
En dat is ook de boodschap van deze omroep. Dat er altijd een uitweg en een oplossing is als je je hart kunt openstellen en geloven. Dat moet dan vooral uit de mond van die mannen komen. Dat een belangrijk element in het genezingsproces het praten is, het eerlijk en oprecht opbiechten en steun vragen aan hun vrouw.
En ten slotte een paar gedachten voor tekst en scenario. Ik zou zeggen - als dat nog niet gedaan is - dat er stippellijnen moeten lopen naar een aantal aanverwante zaken zoals:

Nou, we kunnen aan de slag. We hebben weer een fijn, wetenschappelijk, objectief informatief en menselijk programma in elkaar gezet.

Lees ook:
problemen bij het vrijen > vraag van de maand > hij is altijd met porno bezig!

 

home | seksuele informatie | seks & samenleving | opinie | direct hulp | de nieuwe sekstant | over de nvsh | zoek

sitemap | contact | steun de nvsh | adverteren | vacatures