sitemap | zoek
english | français | español
deutsch | русский
 

home > seks & samenleving > seksuele varianten > pedofilie > barbertje moet hangen (1)

Pedofilie

 

Barbertje moet hangen (1)

Psychologisch ‘onderzoek’ van verdachten in zedenzaken

Frans Gielis

Wie tegenwoordig met justitie in aanraking komt voor een zedenzaak - dit kan het downloaden van kinderporno zijn - wordt routinematig verwezen naar een psychiater of psycholoog. Van de gesprekken tussen deze en de verdachte worden rapportages gemaakt. Ik heb 25 van die rapportages bestudeerd. In 23 ervan blijken de ondervragers in ongeziene valkuilen te trappen of regelrechte fouten te maken.

Dossier
De ondervrager krijgt een dossier toegestuurd met het politieonderzoek of het begin hiervan. De politie neemt alles op wat verdacht is, ook wat later door de rechtbank als niet bewezen kan worden verklaard. De ondervrager leest dus 'feiten', die later helemaal geen feiten blijken te zijn. Toch gaat hij of zij ervan uit dat het om feiten gaat.
Dit is wat er misging in de zaak tegen Cees B, die verdacht werd van de Schiedamse Parkmoord die hij, zoals nu bekend is, niet gepleegd heeft. Het Pieter Baan Centrum ging hier echter wel vanuit. Men ging dus op zoek naar een psychologische verklaring van een niet gepleegd 'feit'. En wie zoekt zal vinden. Ik citeer Ron Meerhof in de Volkskrant van 17 september 2005: "Opeens heette B. 'passief-agressief' te zijn. Van binnen zou hij koken van woede. Dat onderdeel baseerden de ondervragers niet op het persoonlijkheidsonderzoek, maar op het dossier over wat hij zou hebben gedaan."

Vrijuit
Het gehele onderzoek hangt af van wat de onderzochte van zichzelf prijsgeeft.
'Spreekt u vooral vrijuit', zegt de ondervrager. De ondervraagde beseft vaak niet dat het hier geen therapiesituatie is, maar dat het gaat om een onderzoek voor justitie. Daarbij geldt voor de ondervrager geen zwijgplicht, maar juist een spreekplicht. Lang niet elke ondervrager zegt dit, en zo krijgt de ondervraagde het gevoel dat hij in goede handen is. Hij is plotseling opgepakt, heeft dagen in voorlopige hechtenis gezeten, is bang en eenzaam. Dan verschijnt er iemand, in dit geval een jonge psychologe, die begripsvol luistert. “Eindelijk iemand om mee te kunnen praten”, denkt hij, en stort zijn hart uit.
De avond voor de rechtszitting wordt het rapport bezorgd. Daarin staat dat hij het gesprek domineerde, dat hij dus een dominante persoonlijkheid heeft, en dat hij dus ook dominant zou zijn ten aanzien van de betrokken kinderen, op grond van een onbewust mechanisme dat hem ‘in wezen agressief’ maakte, dus gestoord, dus dringend aan behandeling toe.
“U moet vooral vrijuit spreken” zegt de ondervrager, en sommige onderzochten voldoen openhartig aan dit verzoek. Later staat dan in het in het rapport dat 'betrokkene onbekommerd spreekt over zijn pedofiele geaardheid, zijn gevoelens, visie en daden. Er is geen remming, geen schaamte, geen schuldbesef en geen lijdensdruk.’ Het rapport concludeert dat dit wijst op een ernstige stoornis die onder dwang behandeld moet worden.
Hier geldt dus: spreek vrijuit en alles wat u zegt zal tegen u gebruikt worden.

Aarzelend
Wie openhartig en eerlijk alles vertelt zit fout. Maar ook het omgekeerde geldt.
Wie aarzelend spreekt, wellicht uit de zo gewenste schaamte in deze lastige situatie, heeft ook een probleem. De rapportage vermeldt dan dat de ondervraagde ‘de realiteit niet onder ogen ziet’. Hij heeft ‘een ontwijkende persoonlijkheid’ en dat betekent dat hij zich ook in andere situaties ontwijkend zal gedragen. Een ambulante behandeling is daarom niet gewenst, dus moet een gedwongen en gesloten behandeling worden opgelegd.
Er zijn ook ondervraagden die iets zeggen als: 'Ik wil hier wel over spreken, maar ik wil eerst dit en dat ter sprake brengen om het gebeurde in een breder kader te plaatsen en zo begrijpelijker te maken'. Zo iemand, zegt een rapportage, ‘manipuleert het gesprek’. Dus ‘manipuleert’ zo iemand ook de kinderen met wie hij contact heeft. Hij is dus in wezen agressief, dus gestoord en gevaarlijk. Dus moet tbs worden opgelegd.
Een ander voorbeeld. Een man vertelt weinig over zijn vroege jeugd. "Er is ook helemaal niet naar gevraagd", zegt hij later. De leerling-psychiater die hem heeft verhoord, rapporteert dat de man zijn jeugd verdrongen heeft, en dat die jeugd dus problematisch geweest moet zijn.
Hetzelfde gebeurt waar de ondervraagde vertelt dat zijn broers en zussen deels problematische huwelijken hadden. In de rapportage wordt de conclusie getrokken dat het ouderlijk gezin dus problematisch was, een conclusie die niet onderbouwd wordt, want de psychiater heeft geen van de broers en zussen, noch de ouders gesproken.
In dit geval kon dankzij de verdediging het onderzoek overgedaan worden. Dat leidde tot geheel andere conclusies en adviezen.
Wie bedachtzaam spreekt en goed nadenkt, zal op dat moment weinig emotie uiten. Ook dit is weer niet best. In een van de onderzochte rapporten wordt hieruit geconcludeerd dat 'betrokkene weinig emotie kan tonen, zich dus van zijn gevoelens niet bewust is, deze dus verdrongen heeft en dus ook in andere situaties niet met gevoelens om zal kunnen gaan.’

Schaamte
Wie zich zo schaamt voor het gebeurde dat hij er nog maar nauwelijks over kan praten, heeft een probleem. Hij heeft een ‘ontwijkende persoonlijkheidsstoornis’.
Maar wie zich niet schaamt of zijn schaamte op dat moment niet voldoende uit, heeft een nog veel groter probleem. Die heeft dan namelijk een ‘stoornis van het geweten’.
Ook dit kan absurde vormen aannemen. In een van de door mij onderzochte gevallen sprak de ondervraagde desgevraagd vrijuit en zonder schaamte over het hem ten laste gelegde. De ondervrager rapporteert dat de ondervraagde ‘schuldeloos en schaamteloos’ spreekt in een ‘kritiekloze omhelzing van zijn aberratie’. De ondervrager rapporteert plaatsvervangende schaamte bij zichzelf over ‘zoveel loochening bij betrokkene van kwalijke feiten, en een massieve ontkenning van de kwalijke aspecten van zijn parafiele manifestatie’. En dit terwijl de verdachte alles bekent en dus juist niets loochent of ontkent.
Zo'n rapportage zegt meer over de ondervrager dan over de ondervraagde.

Jargon
In de gevallen waarin de ondervraagde al een behandeling heeft ondergaan of goed over zichzelf heeft nagedacht, kan hij ook een probleem krijgen. Als hij namelijk iets van zijn zelfinzicht laat blijken, is de klacht dat hij ‘in therapeutenjargon spreekt’ of dat hij ‘psychologiseert’ en ‘op de stoel van de ondervrager gaat zitten’.
De ondervraagde, zegt het rapport, wil hiermee uiteraard ‘behandeling ontwijken’. De ondervraagde is intelligent en dus bestaat het gevaar dat hij bij een ambulante behandeling het therapeutische spel meespeelt en net doet of hij meewerkt. Zo iemand moet dus een dwangbehandeling ondergaan.
Wie daarentegen geen zelfinzicht toont ‘is zich niet bewust van zijn neurotische problematiek’. Of het inzicht is ‘niet verinnerlijkt’ omdat de ondervraagde ‘zijn gevoelens vermijdt en onderdrukt’. Het betreft hier een man die een daderbehandeling heeft ondergaan. De bestaande daderbehandeling is puur gericht op het uiterlijke gedrag en vermijdt uitdrukkelijk de daaraan ten grondslag liggende innerlijke problematiek. Men spreekt niet over de innerlijke gevoelens of verlangens, men spreekt slechts over het vermijden en ontwijken van die gevoelens. Hij deed daar braaf wat van hem gevraagd wordt, namelijk het onderdrukken van gevoelens en het uit de weg gaan van riskante situaties. Wat in de rapportage staat zegt niet iets van de ondervraagde, maar van het type behandeling dat hij heeft gehad.
Een andere verdachte heeft zich de aangeleerde normen wel persoonlijk eigen gemaakt. Dat is ook een voorwaarde voor de behandeling. Dan heeft de behandeling dus succes gehad, zou je zeggen.
Maar nee: ‘ behandeling, bij voorkeur gedwongen en gesloten’, schrijft de psychiater in het rapport.

Valkuilen
Veelvuldig maken de ondervragers fouten doordat ze niet in de gaten hebben wat hun rol is of welke redeneerfouten ze maken. Ik noem dat vriendelijk ‘valkuilen’, omdat ik ze geen opzettelijke kwaadaardigheid wil toeschrijven. Een paar voorbeelden:
-De stoelendans: de ondervrager verlaat zijn stoel, die van de psychiater, en gaat zitten op de stoel van de rechercheur, aanklager of rechter. We zagen op de televisie hoe psychiater Bullens dit deed bij Maikel, die verdacht werd van moord op zijn zusje.
- Extrapolatie naar andere situaties: de ondervraagde is in de onderzoekssituatie ontwijkend, dominant of schaamteloos, dus is hij dit ook in andere situaties: met kinderen of in een therapie.
- Extrapolatie in de tijd: de ondervraagde heeft in de onderzoekssituatie moeite met gevoelens. Dus is dit een permanente eigenschap in verleden, heden en toekomst.
- Selectie van het negatieve: Succesvol functioneren in het onderwijs of de jeugdzorg wordt niet genoemd, de ene gemaakte fout daarin wel.
De ondervraagde heeft meerdere relaties, bij een ervan ging iets mis. Alleen deze wordt vermeld.
Van een ondervraagde die zestien jaar gehuwd is geweest worden de heterofiele gevoelens in het hele rapport niet genoemd, slechts de pedofiele gevoelens.
-Negatieve uitvergroting: pedofiele gevoelens worden opgeblazen tot een gestoorde identiteit. Een asociale daad wordt uitvergroot tot een asociale persoonlijkheid. Wie genuanceerd spreekt, heeft een masker op. Wie een kinderlijke stem aanneemt bij het spelen met kinderen heeft een forse ontwikkelingsachterstand.

Verborgen agressie
Deze term duikt in diverse van de door mij bestudeerde rapportages op. De ondervraagde stelt zich zeer vreedzaam en beslist niet agressief op en zegt dat dit ook precies bij hem past; geweld zal hij altijd afzweren en nooit gebruiken - nooit gedaan ook. In de rapportage wordt hij ‘subagressief’ genoemd, en vervolgens staat er dan dat 'achter dit vreedzame masker een forse verdrongen agressie schuilt', die 'in stressvolle omstandigheden volop naar boven kan komen'. Met andere woorden: de zo vreedzaam ogende persoon is eigenlijk heel gevaarlijk.
Kortom: laat men agressie zien, dan is dat niet best; laat men geen agressie zien, dan is het ook niet goed. Er wordt naar een stoornis toegeschreven, want Barbertje moet hangen.

Cognitieve stoornis
Van een van de ondervraagden wordt letterlijk gezegd dat het hier gaat om ‘een in alle opzichten normale man’. Zodra hij echter op de uitnodiging ingaat en vrijuit over zijn pedofiele gevoelens spreekt, zonder de daarbij verplichte schaamte en lijdensdruk, wordt hij als zo zwaar gestoord beschouwd dat een tbs met dwang de enig denkbare oplossing is.
Van een andere ondervraagde wordt eerst vermeld dat hij geen cognitieve stoornis heeft. Hij is helder, bewust, intelligent en zijn testscores zijn prima in orde. Dan vertelt de man desgevraagd wat zijn politieke opvattingen zijn. Vanaf dat moment krijgt hij het etiket ‘cognitieve stoornis’ opgeplakt. De officier van justitie pikt dit op en eist tbs met dwang.
De rechter ging hier gelukkig niet in mee.
Een andere ondervraagde heeft als kind seksuele contacten met een volwassene gehad en zegt dat hij deze als positief en gewenst beleefd heeft. Dit is zijn ervaring, waar nu juist naar gevraagd werd. Dit wordt hem echter aangerekend als een ‘verwrongen beeld van de werkelijkheid’, dus heeft hij een cognitieve stoornis. Iemand vertelt openhartig dat een 14-jarige jongen bij een kampvuur op zijn schoot zat. Het rapport concludeert dat de ondervraagde ‘fantasie en feit niet kan onderscheiden’ en dus heeft hij een cognitieve stoornis. De ondervrager vindt dat iets niet hoort en dat het dus niet waar kan zijn.
Zo wordt er naar een stoornis toegeschreven, die dan vervolgens reden is om tbs met dwangbehandeling te eisen, ook bij de ‘in alle opzichten normale man’. Het staat er echt letterlijk.

Conclusie
In 23 van de 25 rapportages komen ernstige fouten zoals hierboven vermeld voor. En ik heb ze lang niet allemaal opgenoemd. Mijn conclusie is dat we hier niet te maken hebben met deskundig klinisch diagnostisch onderzoek, maar met moralistische en ideologische ondervraging, bedreven door politiek correcte stoelendansers, die zich geroepen voelen om te zorgen dat Barbertje zal hangen.

Dit artikel is een sterk verkorte versie. Het volledige artikel is te vinden op
www.helping-people.info/barbertje.htm

 

home | seksuele informatie | seks & samenleving | opinie | direct hulp | de nieuwe sekstant | over de nvsh | zoek

sitemap | contact | steun de nvsh | adverteren | vacatures