onafhankelijke site over seksualiteit
deutsch | русский
|
De meest uitgebreide en enige onafhankelijke site over seksualiteit |
english | français | español deutsch | русский |
|
||||||||||||
 |
||||||||||||
home > seks & samenleving > seksuele varianten > t & t > transseksualiteit: de tragedie van de afwijzing
door Liliane Rombout
Christina is als man geboren en heeft in zijn veertiger jaren zijn mannenlichaam langs operatieve weg laten aanpassen tot vrouw. Het tot een ander geslacht willen behoren noemt men transseksualiteit. Tegenwoordig spreekt men ook van genderidentiteitsstoornis (GIS). Enige jaren geleden was Christina te zien in een televisieprogramma. In een close-up kwam hij naakt voor de camera en de interviewer vroeg hem waarom hij dat wilde. “…omdat ik trots ben op mijn mooie vrouwenlichaam” antwoordde Christina. “Hoe is het zover gekomen?” vroeg de interviewer daarop en Christina haalde een kinderfoto te voorschijn. Op de foto was hij ongeveer drie jaar oud. Hij had een jurkje aan en zijn haar reikte tot op zijn schouders. Zijn geboortenaam was Chris. Chris vertelde dat zijn moeder voordat hij geboren werd een dochtertje-Christina- had gekregen dat ongeveer een jaar geleefd had. Na zijn geslachtsoperatie is hij zijn moeder - met wie hij al jaren geen contact meer had - gaan opzoeken. Hij belde aan en zijn moeder deed open. Ze herkende hem niet. “Ik ben het, Christina, de dochter die je altijd hebt willen hebben……”.
Depressie
De breuk met Chris leidde er bij de moeder toe dat de depressie, die tot dan toe onder de oppervlakte haar hele leven aanwezig was geweest, naar boven kwam. Ze ging hulp zoeken en kwam bij een psychoanalyticus terecht die bij haar de diepgewortelde gevoelens van schuld tegenover haar ouders deed wegnemen die haar emotionele ontwikkeling zo lang blokkeerden. Hij luisterde en vroeg naar hoe zij zich als klein kind gevoeld had. Hoe eenzaam en verlaten. Hoe ze leed onder het destructieve gevoel dat ze wel een heel slecht kind moest zijn omdat zij de (onvoorwaardelijke) liefde van haar ouders niet waard was.
Langzaam, door de gesprekken met hem, trok de mist op van depersonalisatie -het gevoel niemand te hebben mogen zijn- en derealisatie -een verstoord besef van de werkelijkheid- en was ze bereid na te denken over het leven dat ze tot dan toe had geleid. Zo ontdekte deze intelligente, in haar jeugd emotioneel verwaarloosde vrouw, dat ze haar dochter Christina gebruikt had om zelf levend en vitaal te blijven. Alleen door delen van zichzelf in Christina te projecteren kon zij zelf tot leven komen en het was haar depressieve stemming die daaraan ten grondslag lag. Christina mocht niet sterven want dan zou ze bij haar eigen zwarte gevoelens komen. Om de rouw over wat haar als kind overkomen was en om het verlies van haar dochtertje te compenseren gebruikte ze Chris die een jaar na het overlijden van Christina geboren werd. Zo kon zij voorkomen dat haar depressie de overhand kreeg.
Verdriet
Toen ze de deur open deed en zich realiseerde dat dit Chris was, begreep ze hoezeer zij haar zoon had laten lijden onder de onverwerkte rouw van haar jeugdervaringen en de feitelijke dood van Christina. Een diep verdriet maakte zich van haar meester. Nooit had ze willen weten dat Chris een jongen was. Ze kleedde en behandelde hem als meisje. Ze liet zijn haar groeien. Nimmer had ze willen zien en accepteren wie hij in werkelijkheid was. Alle signalen die Chris haar gaf om blijk te geven van zijn woede over deze bejegening en zijn behoefte aan oprechte liefde negeerde zij.
Ze besluit hem onder een kop thee te vertellen over haar therapie, haar inzichten en de pijn die zij voelde toen ze hem hoorde zeggen: …“ik ben de dochter die je altijd hebt willen hebben’. “Wat heb ik je veel pijn gedaan door in jou Christina te willen zien. Wat moet jij je angstig en eenzaam gevoeld hebben en vooral woedend”.
Afscheid
Door de met veel gevoel uitgesproken woorden van zijn moeder begint Chris verbanden te zien. Zo herinnert hij zich ineens dat hij als kind nooit begreep waarom deze vrouw, zijn moeder die hij zo bewonderde en aanbad, hem zo’n pijn deed. Elke keer dat moeder hem aankeek kreeg hij het gevoel niet goed genoeg te zijn. Op talloze manieren moest hij het dochtertje zijn waarnaar moeder zo verlangde. Tegelijkertijd mocht hij niet merken dat zij hem zoveel pijn deed en hij ging haar idealiseren. Alleen zo kon hij overleven. Alles heeft hij er aan gedaan om zijn moeder gelukkig te maken en verzekerd te zijn van haar liefde, tot ver in zijn volwassen leven.
Hij bedenkt zich dat als hij vroeger als kind geaccepteerd en gewaardeerd zou zijn geworden om wie hij in werkelijkheid was en zich daarin vrij had mogen uiten, zijn leven er dan heel anders zou hebben uitgezien. Daarmee neemt hij afscheid van zijn moeder.
zie ook:
www.rombout.org en www.rombout.org/literatuur.htm
home | seksuele informatie | seks & samenleving | opinie | direct hulp | de nieuwe sekstant | over de nvsh | zoek
sitemap | contact | steun de nvsh | adverteren | vacatures