vruchtbaarheidsbehandeling&zorgverzekering

Als er na een jaar onbeschermde seks tussen man en vrouw nog geen zwangerschap is, kan het zijn dat een van de twee minder vruchtbaar is. Is er daadwerkelijk sprake van verminderde vruchtbaarheid, dan zijn er behandelingen en middelen die de kinderwens alsnog kans van slagen te geven.

 

kosten

Hieraan zijn kosten verbonden die de zorgverzekering voor een groot deel kan dekken. Wat zijn de oorzaken van verminderde vruchtbaarheid, hoe wordt deze oorzaak vastgesteld, wat zijn de behandelingen en wat vergoedt de zorgverzekeraar daarvan?

 

Oorzaken verminderde vruchtbaarheid

De oorzaak van verminderde vruchtbaarheid ligt even vaak bij de mans (30%) als bij de vrouw (30%). Nog eens 30% ligt aan de combinatie van man en vrouw. Bij de overige 10% is de oorzaak van de verminderde vruchtbaarheid onbekend. Er zijn veel oorzaken van verminderde vruchtbaarheid te noemen. Bij de man kan het liggen aan de hoeveelheid, vorm en structuur van de zaadcellen. Bij vrouwen kunnen er meer redenen zijn, zoals een stoornis in de cyclus of het ontbreken van een baarmoeder of eierstokken.

 

Bespreek de situatie met de huisarts

Om te ontdekken of er sprake is van verminderde vruchtbaarheid is een huisartsbezoek nodig. De huisarts zal een aantal onderzoeken doen om de vruchtbaarheid te controleren. Ook zal de huisarts de leefstijl ter sprake brengen om eventueel andere factoren van het uitblijven van een bevruchting uit te sluiten. Vervolgens kan de huisarts de patiënt doorsturen naar een specialist. Een doorverwijzing van de huisarts naar een medisch specialist of arts is noodzakelijk voor de vergoeding van de kosten. Onderzoek wordt op de naam gezet degene die de behandeling ondergaat. De vruchtbaarheidsbehandelingen, zoals ivf, worden bij de vrouw gedeclareerd.

 

Veel vergoed vanuit basisverzekering

De meeste behandelingen voor vruchtbaarheidsproblemen worden vanuit de basisverzekering vergoed. Voor veel van die zorg geldt wel het eigen risico en in sommige gevallen wordt er ook een eigen bijdrage gerekend. Vergoedingen vanuit de zorgverzekering zijn niet oneindig en ook moet er aan bepaalde voorwaarden worden voldaan om deze behandelingen (vergoed) te krijgen. Zo zijn vrouwen vanaf 43 jaar vaak uitgesloten van de vergoeding voor vruchtbaarheidsbehandelingen (zij moeten de behandelingen zelf betalen). Alle behandelingen die in het overzicht hieronder staan, worden tot op zekere hoogte vergoed vanuit de basisverzekering. Controleer wel alsnog altijd wat de voorwaarden zijn van de zorgverzekeraar, wat er precies wordt vergoed én bij welke zorgverlener dit (voor 100%) gebeurt.

 

Eigen risico basisvergoeding

Voor veel zorg die vanuit de basisverzekering wordt vergoed, geldt het eigen risico. Dit is het verplichte bedrag dat je eerst zelf moet betalen voordat de zorg wordt vergoed door de verzekeraar. Dit eigen risico kun je jaarlijks aanpassen. Het laagste (en verplichte) eigen risico staat in 2017 op € 385,- en kan in bedragen van € 100,- worden verhoogd tot € 885,-. Als je denkt veel zorg nodig te hebben vanuit de basisverzekering, dan is het verstandig om het eigen risico laag te zetten. Je hoeft daardoor minder geld zelf te betalen voordat de zorg voor je wordt vergoed. Wel is de zorgpremie hoger met een lager eigen risico. Om de verschillen tussen zorgpremies te controleren, kun je een zorgvergelijkingssite gebruiken. Daar krijg je een overzicht van de zorgverzekeringen met de laagste premies.

 

Ruimere vergoeding via aanvullende verzekering

Naast de zorgkosten die vanuit de basisverzekering vergoed worden, zijn er een aantal behandelingen die aanvullend verzekerd kunnen worden (zie dit overzicht). Hierbij gaat het vaak om volledige vergoedingen van zorg die tot op zekere hoogte vanuit de basisverzekering wordt vergoed. Zo wordt met zo’n aanvullende verzekering bijvoorbeeld de vierde behandeling voor bepaalde vruchtbaarheidsbehandelingen vergoed.

 

Behandelingen en geneesmiddelen

Hieronder vind je een overzicht van een aantal bekende vruchtbaarheidsbehandelingen:

 

Ovulatie-inductie

Ovulatie-inductie wordt ingezet als er een cyclusprobleem is bij de vrouw waardoor er geen eisprong is. Bij de behandeling worden hormonen ingezet om deze eisprong op te wekken. Hierbij wordt een cyclusanalyse gedaan en advies gegeven over de vruchtbaarste momenten. De hormonen kunnen op verschillende manieren worden opgewekt, zoals met tabletten of subcutane injecties (in het onderhuidse bindweefsel).

 

Geneesmiddelen, hormonen en preparaten

Er zijn meerdere geneesmiddelen, hormonen en preparaten die de vruchtbaarheid kunnen verhogen. Deze worden grotendeels vergoed vanuit de basisverzekering. Wel wordt er voor medicijnen vaak een eigen bijdrage gerekend. De eigen bijdrage is het deel aan kosten dat je zelf moet betalen (niet te verwarren met het eigen risico). Hoeveel er wordt vergoed is voor medicijnen te zien op medicijnkosten.nl.

 

Invriezen zaadcellen

Om meerdere redenen kan het nodig zijn om zaadcellen in te laten vriezen. Denk hierbij aan het ondergaan van chemo, de behandeling van chronische ziekten bij de man of een verblijf van de man in het buitenland tijdens een ivf-behandeling bij de vrouw. De kosten voor het invriezen van zaadcellen wordt vergoed vanuit de basisverzekering als er medische noodzaak is.

 

Kunstmatige inseminatie (ki)

Kunstmatige inseminatie, ook wel ki, is een behandeling waarbij zaadcellen tijdens het vruchtbaarste moment van de cyclus met een spuitje zo dicht mogelijk bij de baarmoederhalsmond worden ingebracht. Kunstmatige inseminatie kan gedaan worden met donorzaad, bijvoorbeeld als de man onvruchtbaar is of een erfelijke ziekte heeft die hij niet wil overdragen. Maar ook als er sprake is van een lesbisch stel of een alleenstaande vrouw met een kinderwens. Ook kan ki ingezet worden met zaadcellen van de partner. Dat gebeurt als er sprake is van een mindere zaadkwaliteit of bij afwering van deze zaadcellen door het baarmoederhalsslijm.

 

Intra-uteriene inseminatie (IUI)

De IUI-behandeling lijkt veel op kunstmatige inseminatie. Het verschil zit in de plaatsing van de zaadcellen. Bij IUI wordt de zaadcel ín de baarmoederholte geplaatst, in plaats van ervoor zoals bij ki. Dit insemineren in de baarmoederholte gebeurt als de baarmoeder en het zaad niet goed samenwerken; zo kan de baarmoedermond te zuur of te taai zijn, waardoor de zaadcellen er niet doorheenkomen.

 

In-vitrofertilisatie (ivf)

In-vitrofertilisatie, in de volksmond vaak gewoon ivf genoemd, is een kunstmatige bevruchtingsmethode die wordt ingezet als er bij een vrouw geen eisprong plaatsvindt. Deze behandeling wordt vaak pas ingezet als andere behandelingen niet aanslaan. Bij ivf worden de eicel en zaadcel buiten het lichaam samengevoegd. Als de bevruchting plaats heeft gevonden, wordt het embryo in de baarmoeder geplaatst. Vaak worden er drie behandelingen vergoed vanuit de basisverzekering. De kans op een kind is na drie behandelingen zo’n 40 tot 50%.

 

Intracytoplasmatische sperma-injectie (ICSI)

De intracytoplasmatische-sperma-injectie-behandeling lijkt op ivf, maar is toegespitst op een zaadprobleem. Bij ICSI wordt één goede zaadcel uitgekozen en buiten het lichaam in het plasma van de eicel geïnjecteerd. Wel krijgt de vrouw, net als bij ivf, ook een hormoonbehandeling om de bevruchting een grotere kans van slagen te geven. Als het probleem bij het zaad van de man ligt, wordt de ICSI-behandeling ingezet. Ook hier worden de eerste drie pogingen vergoed vanuit de basisverzekering.

 

(Artikel in samenwerking met hoyhoy)

Deel dit artikel